BB
BB staat bij mij voor “Balkenende in Brussel”. Toegegeven, hij is minder sexy dan die andere BB en hij zal zelf de eerste zijn om dat grif toe te geven. Maar het is van het grootste belang dat Balkenende de eerste president wordt van de EU. Dat is een functie die ergens over gaat, en die past bij Nederland om meerdere redenen. Maar nog belangrijker: Nederland kan die functie hard gebruiken!
Nederland stond ooit aan de basis van de Europese Economische Gemeenschap, zoals de EU vroeger heette. De kleine voorloper daarvan was eigenlijk de Benelux. Toen die kleine drie landen werden vergezeld door Duitsland, Frankrijk en Italië, was de EEG geboren. Pas jaren later schoof Engeland aan, want die wilden eerst zelf niet en later mochten ze niet meer van Frankrijk. Mede dankzij Nederland zijn ze er uiteindelijk tóch bij gekomen. Het kan dus niet waar zijn dat Tony Blair, de Bush-alike op het gebied van de oorlog in Irak en de vermeende ‘massavernietigingswapens’ (nooit gevonden), de eerste president van de EU kan worden. Op historische gronden gaan zo’n zes andere landen hem vóór, zou ik willen zeggen.
De EU gaat nu zijn volgende fase in, de Verenigde Staten van Europa zijn in wording. Daar mag je van mij je hart bij vasthouden, en ik geef eerlijk toe: dat doe ik ook. Toch neemt het niet weg dat ik vind dat als er rollen te vergeven zijn, we als Nederland moeten zorgen dat we altijd vooraan staan. Hebben is hebben, en krijgen is de kunst.
Bovendien is Balkenende er ook gewoon aan toe. Je ziet het aan zijn publieke optredens: de debatten met de Tweede Kamer kunnen hem niet echt meer boeien, sterker nog: hij laadt zich voor de Algemene Beschouwingen niet meer op. Een debat over het Koningshuis voert hij met weerzin en tegenzin. En de rest van de crisis laat hij al een jaar met verve over aan Bos en aan Donner. Bovendien: als je Maria van der Hoeven gewoon laat zitten, geef je al duidelijk aan je prioriteiten elders gelegd te hebben. Vanavond zag ik hem afscheid nemen van Sarkozy, en toen toonde hij zich al de langstzittende leider van de twee. JP groeit in zijn rol.
Natuurlijk roept hij zélf dat hij niet in beeld is voor die functie, dat begrijpen we allemaal wonderwel. Dat is een mix van bescheidenheid (maar niet te veel) en het bewustzijn dat als je zégt dat je weggaat je in de ogen van iedereen al weggegaan bént. Dat andere partijen, zoals de PvdA en de Christenunie, nu om het hardst roepen dat hij niet weg mág, geeft ernstig te denken. Ik geloof daar ook niets van, dat kúnnen ze niet menen. Ze zullen wel uit zijn op electorale effecten, maar dat vind ik typisch zo’n discussie voor onder de Haagse kaasstolp, die echt helemaal niet in het land boeit. Alle partijen zullen om het hardst willen roepen dat de leider van het CDA, de minister-president, in het midden van de crisis is weggelopen. Daarmee hopen ze onrust te creëren bij het volk en wantrouwen richting het CDA op te wekken, maar ik voorspel u: het tegenovergestelde zal hun lot zijn. Als JP straks in Brussel zit als de eerste president van Europa, is het Nederlandse volk terecht trots op hem. Iedereen zal hem die rol gunnen, deelt die trots en begrijpt natuurlijk dat wat het zwaarste weegt ook het zwaarste moet tellen. Daar kan de ideale schoonzoon Pechtold (altijd die angstige blik in de ogen, en dan die onberipselijk gestropte das, brr) en bijna ex-leider Hamer (nóg meer brr als je in haar ogen kijkt) écht niets aan verhelpen.
Als Balkenende straks in Brussel geïnstalleerd wordt als eerste president van Europa, dan is dat het beste nieuws voor Nederland in het afgelopen jaar. Eindelijk weer eens een stukje internationale erkenning. Ik zou ook oprecht trots zijn op de meest Nederlandse minister-president die ik zelf ooit heb meegemaakt. Degelijk, betrouwbaar, onkreukbaar, en tegelijkertijd feilbaar en daarin ook altijd eerlijk: JP zit in mijn hart, en ik vind hem de ideale man voor Europa.
Bovendien: als Balkenende naar Brussel gaat, wordt de Balkenende-norm óók meteen een hoger bedrag. Dat tikt lekker aan!
Kortom: JP for president!
Rutger Koopmans
