Afscheid: de reacties - Rutger Koopmans

Afscheid: de reacties

Ik wist dat er wel wat reacties zouden loskomen als ik mijn afscheid bij de ING bekend zou maken. Ik wist ook dat er heel wat over me heen zou komen wanneer ik dat zou doen. Wat ik voorspelde, gebeurde ook, misschien nog wel méér dan dat.

Het werd een soort vloedgolf waarin ik meegenomen werd, en bij elkaar was het een koor van mails, van reacties, en ook van vragen. De schriftelijke reacties heb ik bewaard, ik weet uit ervaring hoe waardevol het is om die op een later moment nog een keer te herlezen. Later kun je nog een keer heel gelukkig worden door sommige dingen terug te lezen.

Veel mensen hebben me ook gezegd nog een keer een kopje koffie met me te willen drinken, zodat we er nog een keer over kunnen praten, of dat ze me nog een keer kunnen adviseren wat te doen, of dat we in ieder geval nog een keer contact hebben. Ik ga ze allemaal bellen, en hopelijk ook allemaal spreken.

Het absolute voordeel van de hele situatie is dat je een hele scherpe terugkoppeling van je omgeving krijgt over wat voor soort mens, collega of soms misschien zelfs wel vriend je in de afgelopen jaren bent geweest. Het geluk is je die terugkoppeling nu niet pas bij je pensioen krijgt of – nog erger – dat je nabestaanden deze pas horen als iedereen rondom je graf staat. Nu heb je er namelijk nog wat aan voor de dag van morgen. Samen met Louise en de kinderen heb ik het lekker over me heen laten komen, dat voelde als een voorrecht.

En ja, er is natuurlijk echt een dag van morgen, ook al weet ik niet hoe die eruit ziet. Dat laatse wordt me soms een beetje kwalijk genomen en is daarom misschien wel de bom geweest die ik – als ik er achteraf op terugkijk – onbedoeld heb laten afgaan. Dat je weggaat bij ING, daar valt een redenering voor op te zetten. Dat je een mooie carriere aan de willigen, dat is wel vaker vertoond. Iedereen heeft wel voorbeelden van ‘bekeerlingen’ die dat deden en met een lantaarntje in Nepal op zoek gingen naar hun diepere ‘ík’, of die eindelijk hun ongeluk inruilden voor potentieel geluk. Dat je echter weggaat en je een carriere opzegt, zonder enige wrok ten aanzien van de organisatie en het werk dat je achterlaat en dat je bovendien ook nog niet weet wat je morgen of volgende maand of volgend jaar gaat doen en ook niet je leven 180 graden wil draaien, dat bevatten velen niet. Dan wordt het eng. Of nog simpeler: dan ben je gek. Dat noemt men niet zo, dat heet dan “dapper” en “moedig”. De leegte is blijkbaar voor de één bedreigend, en voor de ander uitdagend, iets anders kan ik er ook niet van maken.

Wat me opgevallen is dat sommige mensen dus al snel een beeld wilden hebben van wat ik zou gaan doen. Andere staken hun zorgen niet onder stoelen of banken, en waarschuwden me toch vooral niet te lang te wachten met het opmaken van mijn balans, terwijl ik op dit moment niets leukers weet dat nog even te wachten daarmee. Weer andere probeerden het te begrijpen, maar konden er zelfs na mijn uitleg niet bij komen. Ik vermoed dat er velen zijn geweest die mij misschien wel voor gek hebben verklaard, maar die hebben zich niet bij me gemeld, die hoor en zie ik later wel weer.

Het is maar goed dat een mens al die reacties, hoe lief bedoeld dan ook, niet van te voren krijgt, want je zou nog van gedachten kunnen veranderen..... Ben ik misschien toch naief om hiervoor te kiezen? Krijg ik de spijt die ik in de ogen zie van mijn gesprekspartners. Maar hadden zij spijt voor mij of voor zichzelf?

Toen ik tijdens mij afscheidsreceptie iedereen om me heen zag, en toen ik later tijdens een afscheidsdiner weer een schare van goede collega’s, ex-collega’s en vrienden om me heen wist, namen de emoties ook bezit van mij. Hoe kan het ook anders bij een emotioneel mens zoals ik, denk u vast, en u heeft gelijk. Het was goed om die emoties te voelen, en ze voelden ook goed en puur en echt. Ik verlaat ING, wat een heel warm nest voor me is geweest gedurende vele jaren en waarin ik me ongelofelijk heb kunnen ontwikkelen als mens en professional. Een ING-er zal ik altijd bijven, ook buiten ING. Ik mis ING ook, ikmis het werk, ik mis de collega’s, ik mis te doen waar ik goed in was en ben.

Ik heb mezelf nu losgemaakt van de ING, en interpreteert u dat nu niet als “vrijgemaakt” want dat is bepaald wat anders. Nee, door los te komen van ING heb ik mezelf de kans gegeven om te ontdekken wat ik zonder ING ook zélf waard ben en wat ik nog méér kan, om al die dromen achterna te gaan die in me zitten. Dat wilde ik zo graag, en dat doe ik ook nu.

Ik weet niet waar mijn verhaal op uit gaat draaien, als ik “De Alchemist” van Coelho herlees, weet ik weer dat het niet om de bestemming maar om de persoonlijke reis gaat, om het dicht bij jezelf zijn, bij je passie, bij je dromen, bij je meest geheime kracht.

“De dag van morgen”, misschien denkt u wel dat ik daarover op dit moment het meeste nadenk. Dat is niet zo, ik zit heel erg in de dag van vandaag. Op de dag van vandaag voel ik me zo vrij als een vogel in de lucht, zo sterk als een (ING?) leeuw, zo blij en nieuwsgierig als een kind, en zo energiek als een beer.

Laat de toekomst maar komen, hij is maakbaar, want ik heb hem al gedroomd.

©10/07/2008