| 
Een zucht van hoop glijdt over de wereld. Een historisch moment heeft zich voor onze ogen voltrokken. Amerika heeft een zwarte president gekozen, en de wereld heeft hem ontvangen als hun president.
Het was een moment gecreëerd door mensen in Amerika, en een moment waaraan vele miljoenen in de hele wereld zich zullen optrekken. “Yes we can” heeft Amerika een zwarte president gegeven, en “yes we can” geeft kracht aan een ieder op de wereld die droomt van verandering en dat tot aan gisteren niet durfde te doen.
In 1955 ging Rosa Parks in de bus op een stoel zitten waarop ze vanwege haar huidskleur niet geacht werd te zitten. De vrouw weigerde desgevraagd om op te staan, kreeg een boete die ze niet wilde betalen en werd daarop gevangen genomen. Tot aan de hoogste rechter ging ze, vanwege haar principes, en ze kreeg gelijk. Zou Rosa Parks vermoed hebben dat er een halve eeuw later een zwarte man tot president zou worden gekozen door een overweldigende meerderheid van de bevolking?
Dat mensen die in geen jaren hun stem hebben uitgebracht naar de stembus zijn gegaan om van hun democratische recht gebruik te maken, is een ode aan de democratie.
Daaraan zullen alle democratieën in de wereld zich optrekken.
Toen ik 10 jaar oud was, werden in 1968 binnen korte tijd twee mannen vermoord. De één was Martin Luther King, de man die droomde van een betere wereld en dat ook krachtig uitsprak. Een man die weigerde zich neer te leggen bij de wanhoop: “I have a dream that my four little children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character”. De ander was Robert Kennedy, de broer van JFK en de gedoodverfde kandidaat om tot president gekozen te worden in 1968, en een democraat in hart en nieren: “Some men see things as they are and say ‘why’; I see things that never were and say ‘why not?’”.
Met de moord op deze twee mannen verloren veel mensen in Amerika hoop op betere tijden. Mensen verloren hun vertrouwen om te mogen dromen; en dat in een land waar de droom een nationaal symbool is, een reden van bestaan: the American Dream.
En nu is er een zwarte jongeman, wiens leven bepaald niet over rozen ging, gekozen tot president. Hoe je het ook wendt of keert, Amerika heeft hiermee gekozen voor zijn droom. En daarmee heeft Amerika een signaal gegeven aan de rest van de wereld. Aan een ieder die denkt dat dromen bedrog zijn, dat dromen naief is, dat de wereld en het leven anders in elkaar zit: dit is uw antwoord. Wie niet droomt, is dood. Wie niet droomt, heeft niets toe te voegen aan de wereld. Wie niet droomt, luistert niet naar de taal van zijn hart.
Het is alweer een tijd geleden, maar ik kan weer trots zijn op Amerika, ik begrijp weer waar de ‘roots’ van het land liggen.
Amerika heeft Europa de weg gewezen, en niet voor de eerste keer.
Martin Luther King zingt in de hemel het hoogste lied. Nauwelijks 40 jaar na zijn moord is zijn droom uitgekomen. Als dominee zal hem dat plezier doen, want Mozes deed er ook 40 jaar over om zijn joodse volk naar het Beloofde Land te leiden, en ook dat ging niet zonder slag of stoot. Mozes zou het Beloofde Land nooit zien, en Martin Luther King stond tot zijn grote spijt niet in het park in Chicago om Barack Obama als nieuwe president over het podium te zien lopen. Maar Oprah Winfrey en Jesse Jackson stonden er wél, samen met tienduizend andere mensen, zwart en blank, man en vrouw, oud en jong, arm en rijk, met tranen in hun ogen. Precies zoals Martin Luther King het gedroomd had: “little black boys and black girls will be able to join hands with little white boys and white girls as sisters and brothers”.
Wat gaan wij in Nederland nu doen? In Duitsland en Engeland zijn ze al gewend aan vrouwen aan de macht, en hebben ze geleerd die vrouwen in hun hart te sluiten. Nederland kiest tot nu toe voor blanke mannen. Hoe lang nog?
Ik voorspel u: het einde van die Nederlandse traditie is in zicht. Dat duurt geen 40 jaar meer en zelfs geen 10 jaar meer. Dan hebben we een moslima met hoofddoek als Minister of een Surinamer of Antilliaan als Minister-President, of misschien wel andersom. Ik kan er bijna niet op wachten. Ik weet wie het zijn, want we barsten van het talent. Mannen, vrouwen, van alle kleuren en gezindten, ze staan klaar!
Lange tijd is ‘integratie’ het modewoord geweest in de politiek. Sinds de verkiezing van Obama voor het machtigste ambt ter wereld is ook dat woord verleden tijd. Stemgerechtigden in Nederland zullen doen wat de stemgerechtigden in Amerika hebben gedaan: ze zullen massaal kiezen voor kandidaten “who will not be judged by the color of their skin but by the content of their character”.
Dat is fantastisch nieuws, dat biedt hoop aan dit land, dat maakt genoeg energie los om met elkaar onze welvaart te behouden en veilig te stellen voor onze kinderen en kleinkinderen. Dat pas zuillen alle mensen zich écht deel voelen van Nederland en een bijdrage kunnen leveren aan Nederland.
En dan pas hebben wij recht om trots te zijn op ons land. Voor dat moment moeten we open staan, op dat moment moeten wij ons voorbereiden. Dat wordt ons moment. Dat moment is nabij.
Martin Luther King zingt nu “free at last, free at last, thank God, we’re free at last!” Wanneer doen wij hem dat na?
Rutger Koopmans
5 november 2008 |
Alle gegevens onder voorbehoud van typefouten
Rutger Koopmans. | |
