JP bij Obama - Rutger Koopmans

JP is op bezoek geweest bij Obama, en wie zou er niet met hem hebben willen ruilen? Geef toe, dat is toch heel ‘cool’ om te kunnen zeggen dat je vorige week nog een eitje tikte met Obama. Ik probeer me dat een beetje voor te stellen. Ooit had ik het genoegen om het Witte Huis te mogen bezoeken, maar ik geef meteen toe: dat was in de tijd dat je het nog vrijelijk kon bekijken. Gewoon een kaartje kopen en door de voordeur naar binnen, ja echt dat waren nog eens tijden! Door de gangen, de eetzalen, de ontvangstruimten, je mocht alleen niet de trap op (naar de woonverblijven) en ook de Oostelijke vleugel was afgesloten. Toegegeven dat was vele jaren vóór 11 september 2001. Maar toch kon je evengoed op dat moment niet Paleis Noordeinde of Paleis Soestdijk bezoeken dus ik vond het wel bijzonder om zo dichtbij te komen.
JP mocht dus wél weer rechtsaf, de lange gang in, dan linksaf, en dan door de deur plotseling in die kleine ovale kamer met dat bureau en dat bankstel dat er haaks op staat. Daar sta je dan, als minister-president van Nederland, oog in oog met Obama. Alle gekheid op een stokje, dat is kicken.
Obama had zich natuurlijk goed laten voorlichten. Hij wist dus precies wie JP was is hoe hij ongeveer in elkaar zit. Stabiele man, nuchter, intelligent, ervaren politicus. En zo heeft Obama hem natuurlijk ook aangesproken. Hij heeft hem geprezen voor zijn daden, voor de manier waarop Nederland binnen de NAVO zijn taken vervult, trouw is aan het bondgenootschap en zuinig in zijn overheidsfinanciën. “Kun je ons misschien een groot plezier doen?”, zal Obama gevraagd hebben. En toen kwam hij, de G-vraag. “Kunnen jullie eventueel een paar gevangenen overnemen van ons”?.
Als iemand tegen mij zegt dat hij op dat moment simpelweg “nee” had gezegd tegen de president van de Verenigde Staten, dan zou ik ernstig aan die woorden twijfelen. Als iemand het gedaan zou hebben, zou ik ernstig aan zijn verstand twijfelen. Want laten we eerlijk zijn: ‘nee zeggen’ is niet echt een optie. Daar kun je blij mee zijn of niet, je kunt er politiek een hoop van vinden, maar feit is dat als oog in oog staat met Obama en die vraag wordt je voorgelegd, dan zeg je niet botweg ‘nee’. Het minste dat je dan belooft is om het in overweging te nemen. En dat is dan ook wat JP gedaan heeft.
In Nederland struikelden de Kamerleden over elkaar heen van verontwaardiging over Balkenende’s toezegging. Gelukkig heeft iedereen er een hele vakantie voor om te bekomen van zijn verontwaardiging en om te begrijpen hoe de dingen werken in de internationale poltiiek.
Het wordt tijd dat de Wereldbank, of een VN-instelling, of het IMF weer eens geleid wordt door een Nederlander. Ik weet nog wel een paar kandidaten.
Met dank aan Balkenende.

Rutger Koopmans
©25 juli 2009